Jeff Bezos stapt in 2026 nog steeds shirtloos van een jacht af en de foto's gaan binnen een uur rond. Mark Zuckerberg trainde zich de afgelopen jaren een weg naar gouden medailles bij Brazilian jiu-jitsu-toernooien. Mark Cuban vertelde onlangs nog dat hij het thuiswerken dankt voor zijn eigen trainingsroutine. Terwijl de rest van de wereld worstelt met dure boodschappen, bouwen de rijkste mannen op aarde aan een lichaam dat eruitziet als dat van een personal trainer in plaats van een techmiljardair.
Dat is geen toeval. Het is een verschuiving in wat status eigenlijk betekent, en die verschuiving zie je inmiddels ook terug bij gewone mannen in de sportschool.
Van jacht naar bankdrukken
Twintig jaar geleden kocht je status: een horloge, een auto, een huis aan het water. Dat werkt steeds minder goed als statussymbool, want dure spullen zijn met een lease of een lening voor bijna iedereen binnen bereik. Een six-pack huur je niet. Een lichaam dat eruitziet als dat van Bezos vraagt om maanden, soms jaren, consistente training en een streng dieet. Precies dat maakt het aantrekkelijk voor mensen die alles al hebben: het enige wat ze nog niet kunnen afkopen, is tijd en discipline.
Dat sluit aan bij een ouder idee uit de sociologie, opzichtige consumptie: mensen laten zien dat ze welvarend zijn door iets te bezitten dat anderen niet kunnen betalen. Vroeger was dat een duur bezit. Nu is het een lichaam dat bewijst dat je de tijd en de wilskracht had om elke dag naar de sportschool te gaan, ook al heb je een bedrijf van miljarden te runnen.
De techmiljardairs die voorop lopen
Bezos werkt al jaren met personal trainer Wes Okerson, die eerder acteurs als Gerard Butler fit maakte voor actierollen. Zijn programma draait niet om uren in de sportschool, maar om een mix van gewichten, roeien en wandelen op heuvels, verspreid over de week. Zuckerberg koos een andere weg en gooide zich op jiu-jitsu, drie tot vier keer per week trainen, met als resultaat medailles op zijn eerste toernooien. Hij vertelde eerder dat de sport zo veel fysieke en mentale aandacht vraagt dat hij er even niets anders bij kan denken, een soort reset naast de druk van zijn bedrijf.
Wat deze mannen gemeen hebben is niet het trainingsschema, maar de keuze om hun fysieke vorm net zo zichtbaar te maken als hun vermogen. Foto's van een training lekken "toevallig" uit, interviews gaan plots over herstel en slaap in plaats van alleen over cijfers. Mark Cuban legde het in een interview simpel uit: nu veel topmanagers minder tijd kwijt zijn aan kantoor en vliegreizen, hebben ze er ineens wel een uur per dag voor terug. Thuiswerken gaf de rijkste mannen van Amerika de ruimte om hun lichaam net zo serieus te managen als hun bedrijf.
Daaronder, bij CEO's van iets kleinere bedrijven, zie je hetzelfde patroon. Kantoorgebouwen van grote techbedrijven kregen er de afgelopen jaren eigen sportschoolfaciliteiten bij, en fitnessafspraken verschijnen gewoon in de agenda tussen vergaderingen door, net zo serieus behandeld als een gesprek met een investeerder.
Waarom dit draait om tijd, niet om geld
De gewone man heeft geen trainer die ook Tom Cruise fit hield, maar het onderliggende mechanisme is hetzelfde. Wie kiest voor consistente krachttraining in plaats van de nieuwste gadgets, laat iets zien dat geld niet direct kan kopen. Dat verklaart ook waarom steeds meer mannen de no-buy trend omarmen: minder geld uitgeven aan spullen, meer tijd en energie steken in wat je lichaam kan.
Het verklaart ook de populariteit van rituelen zoals de strak geplande ochtendroutine die veel mannen inmiddels kopiëren. Niet omdat een koude douche of een vaste volgorde van stappen magisch is, maar omdat het bewijst dat je de discipline hebt om iets vol te houden terwijl niemand toekijkt.
De schaduwzijde van de spierwedloop
Er kleeft ook een risico aan deze trend. Als miljardairs met onbeperkt budget aan trainers, diëtisten en slaapcoaches de norm zetten, ontstaat er druk op gewone mannen om hetzelfde resultaat te halen met een fractie van de middelen. Dat voedt een onrealistisch beeld van wat "normaal" fit is, en kan net als eerdere schoonheidsidealen leiden tot frustratie in plaats van gezondheid. Daar komt bij dat niemand precies weet wat er allemaal meespeelt bij zo'n transformatie op latere leeftijd: een trainer die drie keer per week langskomt, een privékok die elke maaltijd afstemt op het doel, en soms ook medische ondersteuning waar een gewone man geen toegang tot heeft. Dat hoort bij het verhaal, ook als het nooit met zoveel woorden wordt gezegd.
Een goede vuistregel: kijk naar wat haalbaar is binnen jouw leven, niet naar het resultaat van een trainer die 24/7 beschikbaar is voor iemand met een onbeperkt uurtarief.
Dit is wat je er zelf mee kunt
Je hoeft geen jiu-jitsu-toernooi te winnen om van deze trend te profiteren. Kies één vorm van training die je vol kan houden, of dat nu drie keer per week met gewichten is of een stevige wandeling met een gewichtsvest. Het gaat niet om het kopiëren van het precieze schema van Bezos of Zuckerberg, maar om het begrijpen waarom ze het doen: in een wereld waarin status steeds minder over bezit gaat, is een lichaam dat getraind is de meest geloofwaardige flex die er nog is. En die kun je, in tegenstelling tot een jacht, zelf bouwen.