Vier jaar heb je moeten wachten, en nu staat seizoen 2 van The Terminal List er in één klap: alle acht de afleveringen tegelijk, sinds 21 oktober wereldwijd beschikbaar in meer dan 240 landen op Prime Video. Chris Pratt is terug als James Reece, de Navy SEAL die in het eerste seizoen zijn hele team en zijn gezin verloor en daarna op eigen houtje wraak nam. Dat seizoen verdeelde critici en kijkers compleet. Seizoen 2 doet dat opnieuw, en misschien nog wel heftiger.
Dat Amazon alle acht afleveringen in één keer vrijgeeft, is geen toeval. Veel streamingdiensten experimenteren inmiddels met verschillende releasestrategieën: Netflix knipt grote titels soms in twee delen, Disney+ druppelt wekelijks, maar Prime Video kiest bij zijn actiezware eigen producties steeds vaker voor de volledige dump. Voor een serie die draait om een doorlopende, bijna claustrofobische achtervolging werkt dat goed: je kunt in één weekend door het hele complot heen, zonder weken te wachten op de volgende cliffhanger.
Dit is het complot waar Reece nu in vastzit
De nieuwe reeks is gebaseerd op True Believer, het tweede boek van schrijver Jack Carr. Reece krijgt een aanbod dat hij niet kan weigeren: de CIA biedt hem presidentieel gratie aan, in ruil voor hulp bij het stoppen van een groeiende terroristische dreiging. Wat begint als een opdracht groeit uit tot een complot dat van Moskou tot Langley loopt, en dat uiteindelijk ook raakt aan de geschiedenis van zijn eigen familie. Geen losse missie dus, maar een verhaal dat dieper graaft dan seizoen 1 ooit deed.
Nieuwe gezichten naast Pratt
Tom Hopper is terug als Raife Hastings, de voormalige SEAL die in seizoen 1 al Reece's belangrijkste bondgenoot was. Nieuw is Gabriel Luna, die Freddy Strain speelt. Regisseur Antoine Fuqua en showrunner David DiGilio zitten opnieuw aan het roer, wat verklaart waarom de actie weer net zo rauw en ongemakkelijk aanvoelt als voorheen. Fuqua's signatuur, close-quarters gevechten zonder opsmuk, is in elke aflevering terug te zien. Het resultaat voelt minder als een gelikte blockbuster en meer als een tactische operatie die je op de voet volgt, inclusief de chaos en improvisatie die daarbij horen.
Wie meer wil weten over castingkeuzes in grote franchises dit jaar: Ryan Gosling werd onlangs de nieuwe Ghost Rider voor Marvel, een vergelijkbaar geval van een bekend gezicht dat een zware actierol op zich neemt.
De link met Dark Wolf
Opvallend is dat dit seizoen voor het eerst echt verbinding maakt met Dark Wolf, de prequelserie die eerder dit jaar liep. Waar The Terminal List altijd op zichzelf stond, bouwt Amazon nu bewust aan een groter geheel rond Reece en zijn wereld. Voor fans van militaire thrillers is dat goed nieuws: er komt meer, en het hangt steeds meer samen.
Waarom critici en kijkers lijnrecht tegenover elkaar staan
Seizoen 1 kreeg van critici een schamele 42 procent op Rotten Tomatoes, terwijl het publiek het de serie met 94 procent beloonde. Die kloof is ongewoon groot. Recensenten vonden het tempo traag en het revengeverhaal te voorspelbaar, kijkers juist waardeerden de donkere toon en de langgerekte, serieuze actiescenes. Schrijver Jack Carr nam de kritiek niet voor lief en liet publiekelijk doorschemeren dat recensenten liever een ander, politieker geladen verhaal hadden gezien. Of seizoen 2 die kloof dicht, moet nog blijken, maar de eerste reacties van kijkers wijzen erop dat het patroon zich herhaalt.
Die spanning tussen wat recensenten willen en wat een groot deel van het publiek juist aanspreekt, zie je wel vaker terug bij actieseries met een duidelijke mannelijke hoofdrol. Benieuwd hoe dat bij een ander recent voorbeeld uitpakte? Lees ook ons stuk over The Gentlemen seizoen 2, waar een vergelijkbare discussie speelde.
Waarom de echte Jack Carr het geloofwaardigst maakt
Het grootste verschil tussen The Terminal List en andere actiethrillers zit niet in Pratt, maar in de man die het verhaal schreef. Jack Carr diende twintig jaar bij de Navy SEALs, werkte zich op van scherpschutter tot officier, en leidde special operations-eenheden in Irak en Afghanistan. Zijn manuscript voor het eerste boek moest letterlijk door een Pentagon-review, waarbij delen werden geschrapt vanwege nationale veiligheid. Dat soort achtergrond voel je terug in details die een gewone scenarioschrijver niet zou verzinnen: hoe een team communiceert onder druk, hoe wapens daadwerkelijk worden onderhouden, hoe mensen zich gedragen als het misgaat.
Als je verder kijkt dan de actiescenes, zit precies daar de aantrekkingskracht van deze serie. Niet de plot twists, maar de geloofwaardigheid van iemand die het zelf heeft meegemaakt. Dat is ook waarom veel kijkers de kritiek van recensenten wegwuiven: zij zien de details die ertoe doen, en die details komen niet uit een schrijverskamer in Los Angeles, maar uit twee decennia aan echte inzetten. Wie houdt van actieseries met wat meer diepgang dan de gemiddelde Netflix-reeks, mist dan ook niets als die er een avond voor gaat zitten en meteen alle acht de afleveringen bingewatcht.